Bitácoras

De verdades y mentiras...

.

Paradoja

Que no existo en realidad, que soy producto de la imaginación de alguna mente retorcida. Que mis confines y limitaciones se reducen a los humores y a la apetencia con la que inicie su día cierta y bastante limitada persona. Que no hay forma de definir mi naturaleza, que soy un ente abstracto, mas una idea que un ser palpable, confinado a los pensamientos de un tercero, un completo extraño que a ratos me ama y me encumbra y en otros me maldice y pervierte. Dicen que en todo caso lo que en realidad sea no llega, llegara y ni remotamente se aproximara a las dimensiones que de cuando en cuando ocupo gracias a, por y para la mente de algún desdichado que no tiene nada mejor que hacer. Uno que de cuando en cuando se da el lujo y me hace el favor de charlar conmigo, compartir sus vivencias y mientras yo le remito mis opiniones que, según cuentan, no son mías propias, sino que esta persona, ¡si esa de la imaginación retorcida!, inventa para que le platique, para no sentirse sola y creer que en su vida hay un incidente que va mas allá de lo que llego a ser aquella prematura pubertad.

Como guerrera

.

Así... bastante...

Me estás costando la vida, -aunque no lo creas- /* así,* *bastante…*/ Corre tu recuerdo impregnado en mi carne, *¡Corren y gimen!...*

Lorem Ipsum

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Maecenas congue malesuada eros. Mauris non urna. Vivamus in dolor vitae erat mollis rhoncus. Integer cursus rutrum augue. Aliquam a urna ut sapien dapibus congue. Cum sociis natoque penatibus et magnis dis parturient montes, nascetur ridiculus mus. In vestibulum imperdiet tellus. Aliquam dignissim libero a augue. Morbi auctor tincidunt orci. Suspendisse libero. Sed blandit quam et pede.

Volcan

.
Distribuir contenido